niedziela, 22 listopadaBaza Zabawy

Zabawa sensoryczna z kartonem – ścieżka dla dłoni i stóp

Zabawa sensoryczna z kartonem – ścieżka dla dłoni i stóp

Ilustracja wygenerowana z użyciem AI.

Pusty karton po przesyłce potrafi zatrzymać dziecko na dłużej niż to, co było w środku. Tym razem rozłożymy go na podłodze i zamienimy w kilka zupełnie różnych powierzchni. Jedna szeleści, druga jest miękka, a trzecia ma wyraźne rowki.

Nie potrzeba do tego worka ryżu ani pudełka drobnych koralików. Zabawa sensoryczna z kartonem może być sucha, prosta do sprzątnięcia i przygotowana z kilku dużych kawałków materiału. Jej tempo ustala dziecko: można przejść całą trasę, ale można też przez pięć minut badać palcem tylko jeden rowek.

Zwykłe pudełko, kilka różnych faktur

Wybierzcie duży, czysty karton bez zszywek, ostrych krawędzi i resztek folii. Dorosły rozcina go tak, żeby powstała płaska podstawa. Usuńcie etykiety, które łatwo się odklejają. Jeśli któraś krawędź drapie, osłońcie ją taśmą papierową.

Na wierzchu przyklejcie trzy lub cztery większe pola. Przydadzą się:

  • tektura falista z odsłoniętymi rowkami,
  • gładki papier pakowy,
  • miękka bawełniana ściereczka,
  • filc albo gładki kawałek dzianiny.

Brzegi materiałów mocujemy na całej długości. Nic nie powinno się podwijać ani odrywać przy lekkim pociągnięciu. Podstawa także musi leżeć stabilnie. Jeśli karton przesuwa się po podłodze, zacznijcie od zabawy dłońmi przy stole albo zabezpieczcie go przed ślizganiem i dopiero sprawdźcie trasę stopą.

Najpierw dotykamy rękami

Usiądźcie obok kartonu. Dorosły może przesunąć dłonią po jednym polu i powiedzieć: „Tutaj czuję rowki”. To wystarczy. Dziecko nie musi od razu powtarzać gestu ani wymieniać wszystkich właściwości materiałów.

Zaproponujcie dotykanie opuszkiem palca, całą dłonią albo grzbietem ręki. Czy ta sama tkanina za każdym razem wydaje się podobna? Można porównać dwa pola i wybrać to, na którym dłoń ma ochotę zatrzymać się dłużej.

Niektóre dzieci najpierw wolą patrzeć. Inne dotkną kartonu przez rękaw bluzy albo użyją drewnianej łyżki. To też jest sposób poznawania materiału. Nie prowadzimy ręki dziecka na siłę i nie przekonujemy, że coś „przecież jest przyjemne”. Dla niego może takie nie być.

Mała wyprawa bosych stóp

Gdy podstawa jest stabilna, a dziecko chce spróbować, można zdjąć skarpetki i powoli stanąć na pierwszym polu. Dorosły jest tuż obok i w razie potrzeby podaje rękę. Nie skaczemy ani nie biegamy po kartonie.

Zadajcie jedno proste zadanie: „Znajdź stopami miękkie miejsce”. Potem pozwólcie wrócić na ulubione pole. Nie trzeba przechodzić trasy w ustalonej kolejności. Jeżeli dziecko woli pozostać w skarpetkach, zostawcie je; można sprawdzić, co wówczas czuje słabiej.

Z tej samej planszy mogą powstać trzy zabawy

Parking dla dłoni. Każdy wybiera swoje miejsce odpoczynku i opowiada, dlaczego właśnie to. „Bo miękkie” jest pełną odpowiedzią. Nie trzeba wyciągać z dziecka dłuższego uzasadnienia.

Zgadnij, gdzie dotykam. Dziecko odwraca wzrok, a dorosły dotyka wybranego materiału. Najpierw słuchamy: papier szeleści inaczej niż tkanina. Następnie sprawdzamy wzrokiem. Zamykanie oczu jest dobrowolne.

Dobierz parę. Starszak dostaje drugi, duży kawałek jednego z materiałów i szuka takiego samego na planszy. Można też szukać czegoś podobnego w pokoju: poduszki, zasłony czy okładki książki.

Na pierwszą próbę wystarczy kilka minut. Schowajcie karton, gdy dziecko ma dość, a przed kolejną zabawą sprawdźcie mocowania. To domowa propozycja poznawania faktur, nie narzędzie do diagnozowania ani prowadzenia terapii. Najciekawsze bywa tu zwykłe: „O, to jest inne!”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *