
Ilustracja wygenerowana z użyciem AI.
Najpierw leży na kubeczku jak zwykła, pomięta rękawiczka. Wystarczy jednak dmuchnąć w słomkę, a stworek podnosi głowę i rozkłada pięć palców. Dmuchaniec wyginaniec ma w sobie coś z małego przedstawienia: pojawia się, znika i za każdym razem wygląda odrobinę inaczej.
To propozycja pracy plastycznej połączonej z prostą zabawą powietrzem. Część materiałów można znaleźć w domowych zapasach. Kubeczek powinien być czysty i suchy, a rękawiczka nowa — nie wykorzystujcie tej po sprzątaniu, zakupach czy kontakcie ze środkami chemicznymi.
Co przygotować na stoliku?
- papierowy kubeczek bez pęknięć,
- cienką rękawiczkę foliową bez pudru,
- słomkę do picia,
- taśmę klejącą i marker,
- opcjonalnie kawałki kolorowego papieru do ozdobienia kubeczka.
Rękawiczka musi pasować do obwodu kubka. Jeśli jest bardzo szeroka, trudniej uszczelnić połączenie. Zanim dzieci zaczną ozdabiać swoje stworki, dorosły powinien sprawdzić jeden zestaw. Szkoda byłoby kończyć zabawę poszukiwaniem dziur w pięknie wyklejonym kubeczku.
Jak zrobić dmuchańca wyginańca
- Dorosły robi niewielki otwór w bocznej ściance kubeczka. Powinien znajdować się poniżej brzegu, mniej więcej w połowie wysokości. Nie trzeba przecinać dna.
- Wsuńcie słomkę przez otwór. Z zewnątrz zostawcie odcinek, do którego wygodnie będzie przyłożyć usta. Miejsce wokół słomki uszczelnijcie taśmą.
- Na płasko rozłożonej rękawiczce narysujcie oczy i buzię. Marker najpierw sprawdźcie na małym fragmencie folii; rysunek powinien wyschnąć przed dalszą pracą.
- Naciągnijcie mankiet rękawiczki na górny brzeg kubeczka i zamocujcie go taśmą dookoła. Palce pozostają swobodne.
- Postawcie kubeczek na stole i delikatnie dmuchnijcie w słomkę. Rękawiczka powinna się unieść. Po odsunięciu ust powietrze może uchodzić tą samą drogą.
Nie działa? Najczęściej powietrze ucieka przy słomce albo spod mankietu. Poprawcie te dwa miejsca, zamiast dmuchać coraz mocniej. Sprawdźcie też, czy rękawiczka nie ma dziurki i czy jej palce nie skleiły się ze sobą.
Stworek ma już imię. Co dalej?
Na początek wystarczy zabawa w pobudkę. Stworek śpi, potem powoli wstaje i wita się z dzieckiem. Możecie zamienić się rolami: dorosły opowiada króciutką historię, a dziecko decyduje, kiedy bohater ma się pojawić. Za chwilę narrator może być już zupełnie niepotrzebny.
Druga możliwość to mały teatrzyk. Dwa kubeczki ustawione obok siebie stają się sąsiadami, którzy wyglądają przez okno. Każdy uczestnik ma własną słomkę i własnego dmuchańca. Bez wymieniania się ustnikami.
Starszakom można zadać pytanie: „Skąd rękawiczka wie, że ma wstać?”. Nie podawajcie odpowiedzi od razu. Niech obejrzą kubek z każdej strony, wskażą drogę powietrza i spróbują wyjaśnić, co zmieni nieszczelność.
Krótka zabawa oddechem, bez zawodów
Dmuchamy spokojnie, robimy przerwy i nie zasysamy powietrza przez słomkę. Nie urządzajcie konkursu na najdłuższy wydech. Ta zabawka nie jest terapią logopedyczną; jeśli dziecko ćwiczy z logopedą, sposób wykorzystania dmuchańca najlepiej uzgodnić z nim.
To zajęcie dla dziecka, które potrafi już świadomie dmuchać w słomkę, zawsze przy dorosłym. Folię i oderwane fragmenty trzeba trzymać z dala od ust. Po zabawie schowajcie stworka poza zasięgiem maluchów, a uszkodzoną rękawiczkę od razu wyrzućcie. Kubeczek może zaczekać na kolejnego bohatera.
